¯*·~-.-~*Ñ_ù_£_n_G¯*·~-.-~*¨

 

 

 

 

รู้มั้ยทำไมคนเราถึงเกิดมาแล้วมี "ความรัก" + "ความเศร้า" เป็นของคู่กันเสมอ....
ฉันบอกตัวเองเสมอว่า ความรักของแต่ละคนชั่งกว้างใหญ่นัก
จะมีซ่ะกี่คนน่ะ จะไม่เคยรับรู้รสชาติแห่งความรัก
จะมีใครซ่ะกี่คนที่ไม่เคยรับรู้รสชาติที่เจ็บปวดแม้แต่ครั้งเดียว
มันชั่งยากนักที่จะได้พบเจอคนเหล่านั้น คุณว่ามั้ย อย่างเช่น หยดน้ำ
มันหยดลงทุกวัน ทุกวัน จนเต็มอ่างเก็บน้ำ และเริ่มล้นออกจากอ่างเก็บน้ำใบใหญ่
จนเราเองสามารถรับรู้และรู้สึกมีความสุข และ เศร้าได้ตลอดเวลา
คุณล่ะ คุณเคยที่จะลองเสาะหา คน ๆ คนนั้นรึป่าว
ความรัก ไม่ได้ทำให้เราต้องเจ็บปวดเสมอไป เส้นที่กั้นระหว่างความรัก มันคืออะไรล่ะ
คุณเคยลองค้นหามันรึยัง หรือคุณไม่เคยที่จะค้นหามันเลย
การที่เราได้รักใครสักคน มันเป็นความสุขที่มากล้นซ่ะเหลือเกิน
แต่คนที่เราคิดว่าใช่ มันอาจจะไม่ใช่ก็ได้ ระยะทางมันยังมีอีกยาวนานนัก
การที่คุณ 2 สองคน จะได้พบกัน มันอยู่บนเส้นทางไหน คุณทราบรึป่าว
คุณเคยสงสัยมั้ยทำไมระยะทางมันยาวไกลนัก จนคุณอาจจะหลงทางไปไกลมากแล้ว
คุณเคยแบ่งเส้นกั้นระนาบไว้มั้ย เคยมีคนพูดว่า เพื่อน ไม่สามารถเป็นคนรักได้
แต่บางครั้งความรักก็เริ่มมาจากเพื่อน ประโยคนี้มันทำให้ฉันรู้สึกดี และเศร้ามาก
แต่สำหรับฉันแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเส้นไหน ๆ ที่กั้นเราไว้ ถ้าเรามีความรัก ความเข้า ความห่วงใย
ให้กันแล้ว จะเป็นเส้นไหนก็ตามก็ไม่สามารถกั้นเราไว้ได้หรอก แล้วคุณล่ะคุณคิดว่า
ความรักของคุณกั้นไว้ด้วยเส้นแบบไหน และคุณสามารถจะเอาเส้นบาง ๆ หรือหนา ๆ ที่ปิดกั้นคุณไว้
เอามันออกไปได้มั้ย.....

บทความดี ดีจาก www.saranair.com ค่ะ

 

ที่ใดมีรัก...ที่นั่นมีทุกข์...จริงหรือ?

นานมาแล้วชั้นเคยถูกจับให้ไปเล่นเกมนึงแบบที่ชั้นไม่เต็มใจ
แต่พอเล่นไปแล้วก้อประทับใจมากเลยทีเดียว
มันเป็นเกมเกี่ยวกับความรัก...

...มีคนตั้งขึ้นมาว่า จะมีสะพานไม้เล็กอยู่ ให้เดินไปจนถึงโดยที่หลับตา
ถ้าใครสามารถเดินไปถึงได้โดยไม่ตกลงมา
คุณและคู่รักของคุณจะเป็นเนื้อคู่กันตลอดไป ..

ทุกคนจึงพยายามเดินแล้วหลายรอบ แต่ก้อตกลงมาทุกที
บางคนถึงกับคิดว่าชั้นคงไม่มีเนื้อคู่แล้วล่ะสิ

จนมีคนนึงเดินไปถึง และไม่ตกลงมา
ทุกคนก้อถามว่าเดินยังไงหละถึงไม่ตก..พอคนนั้นตอบทุกคนก้อเงียบไปเลย

เค้าบอกว่า "ชั้นแอบลืมตาเดินไง"...

ลองคิดดูดิ
เพื่อความรัก ทุกคนยอมหลับตา..และยอมปฏิเสธสิ่งต่าง ๆ ที่ทุกคนผ่านมัน
โดยไม่มองอะไรเลย..เค้าสั่งให้หลับตาเดินก้อยอม
แล้วมันจะไปถึงได้อย่างไร..ในเมื่อตาเรามองไม่เห็นทาง
.เวลามีความรักลองเปิดตามองให้ไกล .อย่าปล่อยให้ความรักทำให้ตาบอด
.ถึงแม้ลืมตาเดินแล้วยังตกลงมาอีกก้อคงไม่เจ็บเท่าตกลงมาเพราะหลับตาเดิน..เพราะเราจะรู้ว่าต้องตกท่าไหนจึงจะเจ็บน้อยที่สุด
.........

จิงม่ะ..........

 

มาอัพแล้ว...ข้อความข้างบนเพื่อนส่งให้อ่าน จากเว็บไร แหะๆจำไม่ได้...

 

มันก็จริงเนอะ...ความรักหนอ ?

 

 

 

555+++

 

มาเล่าแระ ผ่านไปตั้งนานแล้วนะเนี่ย หุหุ 6 พฤษภาคม 2550 ที่ผ่านมา

 

ไปซ้อมละครกันที่บ้านพี่นู๋กานต์วันที่ 5  หนุกหนานมากมาย...แถมยังอิ่มมาม่าผัด ไส้กรอก และไก่ทอด หรอยยที่สู๊ดดดดดดด

 

ตกเย็นก็ย้ายจากบ้านพี่กานต์มาบ้านพี่กิ๊บ ... มาทำขนมกัน แอบชิมไปหน่อยนึง หรอยยย55

 

วันนั้น เจ้ ออม หนึ่ง ไหม ก็นอนค้างบ้านพี่กิ๊บ กว่าจะนอนกันได้ก็ปาไปตีสอง -*-

 

ตื่นเช้ามา เอ้ย สายสิถึงจะถูก ... พี่กิ๊บผัดข้าวผัดให้กินก่อนไป

 

ถึงบ้านเด็กอ่อน...เด็กๆทุกคนน่ารักมั๊กมาก...เห็นแล้วน้ำตาคลอเลยอ่ะ อะซิก ๆ

 

หลังจากน้องๆ กินขนมของพี่กิ๊บเรียบร้อยก็ถึงเวลาจะได้เห็นละครฟอร์มยักษ์ 5555+++

 

หรอยยยแรง ปีศาจภัทรแดนสี่ทำเรื่องอีกตามเคย อิอิ น้องๆ ร้องไห้เลยทีเดียว

 

อิ่มบุญ อิ่มใจ กลับบ้านกันถ้วนหน้า (เห็นได้จากรูปพี่ๆน้องๆเอามาลงเนอะ)

 

แต่...เท่านั้นยังไม่จบ มีต่อศิริชัยไก่ย่าง เฮฮาปาจิงโกะ ร้องเกะกันอย่างเมามันส์

 

ทั้งเมา ทั้งรั่ว กร๊ากกกกกกกก  ประมาณสี่ทุ่มก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

 

นี่คือเรื่องเล่าย่อๆ (มันผ่านไปตั้งน๊านน ...เพิ่งมาอัพ 55)

 

ไว้ไปทำกิจกรรมดีดีแบบนี้กันอีกน๊า

ช่วงนี้งานยุ่งมากเลย...เวลาที่เคยมี ห๊ายไปในพริบตา หุหุ

 

แต่...

...อาทิตย์นี้จะได้ไปทำกิจกรรมร่วมกันกับพีน้องชาวบอร์ดอีกแล้วว....

 

แล้วหลังวันงานจะมาเล่าให้ฟังนะ*

 

วันนี้ไม่ไหวละ ง่วง สุดๆ